Ο Μίλο Μοϊρέ (Milo Moiré) είναι ενήλικος καλλιτέχνης κινηματογράφου και εννοιολογικός καλλιτέχνης ελβετικής καταγωγής, με σλοβακικές και ισπανικές ρίζες, ο οποίος έχει γίνει γνωστός για την τέχνη της ερμηνείας εκτός από ερωτικές ταινίες, χρησιμοποιώντας το σώμα και τη γύμνια του ως εργαλείο έκφρασης. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του δημιούργησε έργα ευαισθητοποίησης όπως το Plopegg No. 1, το οποίο παρουσίασε στην Art Cologne το 2014, όπου πίεσε αυγά γεμάτα μπογιά από τον κόλπο του σε καμβά, δημιουργώντας έτσι ένα αφηρημένο έργο τέχνης, το οποίο αργότερα συγκρίθηκε με ένα τεστ Rorschach. Στην ερμηνεία του "Το Σενάριο Σύστημα Νο 2." Εμφανίστηκε γυμνός στην έκθεση Art Basel με τα ονόματα κομματιών clothingχισμού ζωγραφισμένων στο σώμα του για να διερευνήσει τις κοινωνικές συμβάσεις και τη γραφή της γνωστικής ψυχολογίας, αμφισβητώντας την καθημερινή αυτοματοποίηση. Στο έργο Mirror Box, επισκέφθηκε το Ντίσελντορφ, το Άμστερνταμ και το Λονδίνο το 2016, όπου έκρυψε το σώμα του με ένα κουτί καθρέφτη και κάλεσε αγνώστους να αγγίξουν το στήθος του ή τα γεννητικά του όργανα για 30 δευτερόλεπτα, αποδίδοντας φόρο τιμής στην παράσταση της Valerie's Export to Touch and Tap Cinema το 1968. Το έργο του Milo Moiré είναι συχνά προκλητικό, κινείται στην άκρη της τέχνης και της πορνογραφίας, η οποία είναι σκόπιμα αρραβωνιασμένη και εμπνευσμένη από καλλιτέχνες όπως η Μαρίνα Αμπράμοβιτς ή ο Τζόζεφ Μπιουίς. Συνελήφθη στο Παρίσι το 2015 επειδή τοποθετήθηκε μπροστά από τον Πύργο του Άιφελ για σέλφι με τουρίστες και στο Λονδίνο για το Mirror Box. Δραστηριοποιείται επίσης στην κινηματογραφική βιομηχανία ενηλίκων και προσφέρει "uncensored" βίντεο στην ιστοσελίδα του έναντι αμοιβής, ενώ ήταν και στην ταινία Mad Heidi (2022) και Ninja Warrior Switzerland (2018). Ζει στο Ντίσελντορφ, και στα social media, όπως στην πλατφόρμα BestFans, επικοινωνεί με τους οπαδούς του με αποκλειστικό περιεχόμενο. Το έργο του είναι τόσο διάσημο όσο και αμφιλεγόμενο, πολλοί τον θεωρούν παράδειγμα της ελευθερίας της καλλιτεχνικής έκφρασης, ενώ άλλοι, για παράδειγμα, κριτικοί της εφημερίδας The Guardian, Τζόναθαν Τζόουνς, θεωρούν τις διαλέξεις του ανόητες και απελπισμένες.